Daar ging ik; voor het eerst naar Afrika. Een voorganger met een lokale roeping, als een vis in het Vlissingse water en dan naar Rwanda. Tijdens een zondagse dienst waar Jaap Dieleman sprak, sprak de Heer tot me om met de reis mee te gaan. Na een ontmoeting met de Peter en Frans van de Stichting: Geloof, hoop en Liefde, werd het me duidelijk dat ik het goed verstaan had.

Wanneer mensen een duidelijke geloofsvisie hebben en wanneer de zalving van God aanwezig is word ik enthousiast. Er is dan een sfeer waarin alles mogelijk blijkt te zijn, er gebeuren dan wonderen en deuren gaan open. Visie blijft dan niet op papier plakken maar het woord van God wordt realiteit waarin Hij zegt:

“wil in de Hemel, wil op aarde“

 

Al snel begreep ik dat het doel van Hem met mij in deze reis tweeledig was: Om de mensen en Zijn koninkrijk daar te dienen maar ook omdat Hij mij wat wilde leren. Dat merk ik elke keer weer: ontvangen is vooral ook in het geven. Maar daar wil ik het hier niet over hebben.

 

Wat mijn bijzondere aandacht had in Rwanda waren de projecten. Deze zijn voor mij het evangelie in uitvoering. God legt steeds in elke gedeelte van Zijn woord sterk de nadruk op Zijn rechtvaardigheid en Zijn zorg voor de verdrukten, de armen, wezen en weduwen. Dat is Zijn hart en Hij moedigt ons aan om Zijn hart te vertolken. En het was heel confronterend om de getuigenissen te horen van de leerlingen die in een project zaten. Ze vertelden me van hun situatie voordat ze in de Stichting kwamen. De periode van de genocide had een stempel op hun leven gedrukt van hopeloosheid door de gevolgen van moord, verkrachtingen en verminkingen. Maar ze getuigden nu van uitzicht op een hoopvolle toekomst, geweldig!

Wat me bijzonder trof was om het principe van vermenigvuldiging te zien functioneren. Een keer vroeg ik aan Peter Gatete hoe het de ex-leerlingen verging die al een paar jaar afgestudeerd waren. We kregen de gelegenheid om enkelen te ontmoeten en ook hun locatie te bezoeken. Tot mijn verbazing zag ik dat deze leerlingen aan het uitdelen waren wat ze hadden ontvangen. We bezochten een project waar een ex-leerling weer les gaf aan een groep ter grootte van ongeveer vijftien jonge vrouwen. Wauw, Zo bereik je een generatie!

Wat verder ook opvalt is dat mensen heel graag willen leren en dankbaar zijn voor de mogelijkheid waardoor het percentage afvallers laag zal zijn. Met een klein startkapitaal en een naaimachine, wat kappersspullen of materialen behorende bij welke opleiding dan ook, kunnen ze zich een inkomen verwerven en daarmee een menswaardige toekomst.

Om wat ik gezien heb en ook omdat ik denk dat Peter hier niet zelf al te hard voor aan de bel zal trekken wil ik graag een lans breken voor de stichting en u vragen om financiën te zaaien in deze goede grond.

 

Met vriendelijke groeten en Zijn zegen toegewenst,

Kees Verkerke